قدردانی و آرزوی شانس آبادی در دوران کرونا

admin دسته‌بندی نشده

این نویسنده در یادداشتی با عنوان «درون ستودنِ یاوری» که آن را داخل اختیار ایسنا قرار داده، نوشته است: پیش از این در خلافت هایی که داشتیم، ساتراپ نشین های ما با پرداختِ مالیاتِ خودشان موسسه می شدند و سرانه ای هم از آن درآمدها به خرمن ی مرکزی می رسید و انباشت می شد برای روزِ مبادای تنگ سالی ها و بلای ناگهانی ها و  هجوم ها و چه و چه ها… در حالی که امروز چنان رابطه ای باژگونه شده است، خودمان دون ضیق تحریم های سخت بوسیله محظور تاب آورده ایم – و تاب می آوریم در شرایط، دریچه های دنیا غصه سپرده است به روی ما و خویشتن پیدا نیست این باژگونگی تا کی ابدیت خواهد آورد؟ کتاب و تجربه علامت داده است که نیکوترین خدمتگزاران اندوه اگر با افلاس کارفرما مواجه بشوند اولیه رفتار شان پوشیدنِ پای افزارِ حزم است و جست وجوی بخشنده ای نو!

اکنون از سویی توصیه ی همادِ آگاه جامعه پزشکی کشور رأی بوسیله این داده است که مردم منزوی و غیراجتماعی بمانند در مسکن های خود تا بتوان بیماری را تو نقطه ای به پایداری رسانید وزان پس روانش کرد به سوی فرود و مهارش کرد و اختتام از مهلکه ی آن نجات یافت. از سوی دیگر زیبایی اداری – خدماتی ناحیه قادر به انتظام و ترتیبِ اداره ی اجتماعی نیست، زیرا درخانه نشانیدنِ آدم هزینه و قابلیتِ تدارکاتِ لازم را طلب می یواش که حیات ندارد، و در همین بدتر موضع احتمالاً دولتِ مسئول رویت و امید به گشودنِ دریچه ای به گیتی دارد که البته آشکارا بوسیله زبان نمی آورد، درنتیجه به این طور تصمیمی رسا است که مردم به کسب و کار بپردازند تا ببینیم چه می شود!؟                                  

از دیگر سو، توده های مردم تمکین نمی کنند به توصیه های بهداشتی و حتّی احکامِ حکومتی که “چرا”ی آن روشن است، برای اینکه این تمکین نکردن خیر از نادانی، بلکه از ناتوانی است؛ به این معنای مشهود که دهانِ باز بوسیله نان احتیاج دارد و نان بوسیله کار. پس قابلِ هوش است این طور عبارتی که “اگر بناست در گرسنگی ذلیل شوم و بمیرم، باشد تا با کرونا بمیرم!” و درون چنین شرایطی شما نمی توانی مقصود داشته باشی و بگویی که در فکر همسایه ات باش، بجای واگیر شدن تو سبب گرفتاری همسایه ات حزن خواهد شد. نه! چنان کس – کسانی خود را نمی توانند مکلف به تکریم های اجتماعی بدانند! صرف نظر از این که مردمِ کشورِ ما با مقوله ی “نظمِ به اصالت” چندان آشنا نیستند.

پس داخل چنین موقعیت هایی زبانِ زور به امر آمدنی است، چنانچه شما بتوانی بخاطر مدتی همچون چین نان و آب را به درِ ساختمان هایی برسانی – درِ خانه ی سی تا چهل درصدِ مردم! – و چنین اقدامی دشوار نمی نماید وقتی گفته می شود ۱۰ میلیارد دلار پسِ مشت داریم برای مال اندیشی. ولی این طریق که انتخاب شده است، یعنی معمولی شدنِ تصرف و کار، به رغمِ دریافتن و پیشنهاد مرکز بهداشت کشور و متخصصان بیماری فراگیر، داخل عمل یعنی سیاق دادن به فراگیری و مهیای مرگ و میرِ فلّه ای شدن. جمع و جور کردن انبوه اجل و میر بی قراری کار آسانی نخواهد بود.

اما در میانه ی این بحران عمومیت البته مردمِ  ما خوشبختانه دست روی مشت باقی نمانده اند و نمی مانند، چنان چه پیش از این آشکار و پنهان به مدد برخاسته بوده اند، برخاسته اند و باز هم برمی خیزند. نیکوکاران که امروزه خَیِّرین شهرت گرفته اند دست یاوری از آستین همَّت بیرون آورده و بوسیله کمک شتافته اند. کارهایی بوسیله تناسب. چنان چه داخل اطراف ی غوغا و دفاع هر آن چه در نبوغ داشتند، در زلزله ها و سیلاب ها هر چه در توان داشتند، و در ساخت و آماده سازی مدارس، بیمارستان و حتّی بیمارستان (چنان چه درون زنجان) آن چه در استعداد داشتند به انجام رسانیدند و درون این بحران هم هرچه از دست و استعداد شان ساخته باشد انجام خواهند داد. فی المثل همشهری های غلام تبعه سبزوار بخاطر خرید مایه ی کمک تنفسی مبالغی حاضر آورده اند بلکه بتوانند چنان حاجت بیمارستانی داخل سبزوار را برآورده کنند. فرخنده است برداشتنِ این طور گام هایی و پسندیده . اما چون پرسیدم سرجمع چند مایه دستیار تنفسی با مبلغ مهیا آمده می توان خریداری کرد، پاسخ شنیدم با احتساب این که چهل درصد از قیمت را وزارت بهداشت تقبل می کند، دو دستگاه! دیگر نپرسیدم جمعیت شهری که وقتی ترکِ آن کردم چهل هزاره نفر (یا خانواده؟) بی جنبش داشت حالا سرانه ی پری آن چه تعداد است و چه تعداد بیمار نیازمندِ کمک تنفس اند و چه تعداد مبتلا، و بستری چه تعداد؟ قطعاً تناسبِ منطقی وجود ندارد.

البته همَّت نیکوکاران محلّ قدردانی است،  ولی دریغا… این رویدادِ همگی انسداد با بستنِ چسب و باند پهلو روی یک زخم ازاله که قلب از آن آرام بگیرد؛ نه! این فراگیری بوسیله اقدامِ ملّی و حتّی منطقه ای و جهانی نیاز دارد. به نظام و قاطعیت و ثروت و لم و اراده نیاز دارد، دردهای ارشد به درمان هایی به همان نسبتِ درد محتاج است، و تو این کنج که نشسته ام فقط می توانم آرزو کنم که آن سیل (هُشدار حکیم حریرچی) بوسیله روش نیفتد با وجود این یک بام و دو هوایی که اعمال شده، یعنی یک طرف قرنطینه و التماس رعایت فاصله ی فیزیکی، و یک طرف باز گذاشتنِ  کرکره ی کسب و فقره بوسیله سببِ احتیاج بوسیله بودجه ای که در خزانه نداریم و دریچه های دنیا را اندوه سپرده می بینیم به روی خود و غصه به روی ما “!” این جاست که فقط می توانم آرزو کنم آن بارانِ مرگ و میر سیلابی بوسیله سیاق نیندازد!

انتهای پیام

شاید دوست داشته باشید:

احتمال ابتلا به کووید ۱۹ امکان پذیر است موقوف به سن نباشد

در این مرحله، کاملا برملا شده است که هرچه سن بیشتر باشد، احتمال ابتلا به مورد شدیدی از کووید ۱۹ […]

توصیه های پزشکی بوسیله بیماران سرطانی در غوغا کرونا

بوسیله گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه نگار مهر، محسن اسفندبد، با اشاره بوسیله روزهای ابتدایی شیوع کرونا در کشور، گفت: داخل […]

ویروس کرونا در وضعیت آزمایشگاهی تا ۲۸ روز روی سطوح ابدیت می آورد

پژوهشگرانSGHAROOOON استرالیایی با وارسی استاندارد بقای ویروس کرونا روی سطوح مختلف، نشان دادند که این ویروس تا ۲۸ روز می […]